Stan przedcukrzycowy (prediabetes) to alarm ostrzegający przed zbliżającą się cukrzycą typu 2. Pełnoobjawowa choroba rozwija się wiele lat i charakteryzuje się stopniowym nasilaniem się insulinooporności, która prowadzi do zaburzeń wydzielania insuliny oraz wzrostu stężenia glukozy we krwi na czczo i po posiłku.

Wczesny etap zaburzeń gospodarki węglowodanowej może, ale nie musi, doprowadzić do rozwoju cukrzycy typu 2.

Szacuje się, że liczba osób w stanie prediabetes może nawet być zbliżona do liczby osób dotkniętych cukrzycą. Wg danych IDF, zawartych w 9 edycji Atlasu Diabetologicznego z 2019 r., 1 na 13 osób dorosłych na świecie ma nieprawidłową tolerancję glukozy (IGT). Obecnie mianem stanu przedcukrzycowego określa się dwie sytuacje kliniczne:
• Nieprawidłową glikemię na czczo (IFG, impaired fasting glucose), czyli wartość glikemii oznaczonej w osoczu krwi żylnej wynoszącą 100–125 mg/dl (5,6–6,9 mmol/l). Wartość glikemii < 100 jest uznawana za prawidłową, natomiast wynik ≥126 mg/dl (7,0 mmol/l) jest interpretowany jako cukrzyca
• Nieprawidłową tolerancję glukozy (IGT, impaired glucose tolerance), którą rozpoznaje się za pomocą doustnego testu obciążenia glukozą (OGTT, oral glucose tolerance test), gdy w 120. minucie po wypiciu 75 g glukozy rozpuszczonej w 300 ml wody stężenie glukozy w osoczu krwi żylnej wynosi 140-199 mg/dl (7,8-11 mmol/l). Wartość glikemii ≥200 mg/dl (11,1 mmol/l) wskazuje na cukrzycę.